เพราะจริงๆ แล้วในยามที่เราป่วย เราก็อยากที่จะเป็นคนไข้ของคุณหมอคะ แต่ด้วยการรักษาหรือการดูแลคนไข้อย่างเราๆ ไม่ได้เป็นแบบนั้นแล้ว(แต่ยังคงมีบ้าง ซึ่งน้อยมากจริงๆ ที่บริการด้วยใจ) ไม่่ว่าเอกชนหรือรัฐบาล ทุกคนแทบจะผลักไสคนไข้อย่างเรา ดีหน่อยตรงเอกชนเราใช้เงินในการรักษาเค้าก็คงต้อนรับอย่างดี จนเหมาะสมที่จะเป็นผู้รับบริการมากกว่าใช้คำว่า คนไข้

แต่ในส่วนของรัฐ เราจำเป็นอย่างยิ่งต้องใช้คำว่า ผู้รับบริการ เพื่อให้พนักงาน แพทย์ พยาบาล ตระหนักที่จะให้บริการเรา มากกว่ามา วางท่ามองว่าคนไข้ นั้นคือตาสี ตาสา จะทำอย่างไรก็ได้ (รู้สึกอย่างนี้ทุกครั้งที่ไป รพ.รัฐ แต่เรื่องดี ก็มีแต่ก็น้อยมากๆ)

ขอเล่ากรณีศึกษา เจอมาตอนท้องๆ นี่แหละ 4เดือน นั่งรอคิว 4ชั่วโมง เข้าใจ ว่าคือ รพ. คนไข้เยอะ แต่มาไม่เข้าใจตอนได้มานั่งรอหน้าห้อง 30นาที ได้ยินหมอคุยโทรศัพท์เรื่องหุ้นส่วนที่จอดรถ ร้อยล้าน ธุรกิจส่วนตัว. พยาบาลก็น่ารัก เข้าไปสะกิด 4-5รอบ หมอก็ไม่หยุด คนไข้รอเยอะมากๆ แถมไปรักษาเรื่องผิวเป็นผื่น
- เราไม่รู้ว่าใช่หัดหรือไม่ แค่ถาม มีืผื่นขึ้นที่แขนสองข้างคะ เป็นไรคะ กลัวเป็นหัดคะ ท้องอยู่
- หมอบอกไม่รู้ น่าจะแพ้นะ จะเจาะเลือดตรวจหัดมั้ย แต่ต้องรอผล 2สัปดาห์ว่าอนุมัติเจาะ
- ถ้าเป็นหัด ดิฉันกับลูกก็ตายไปแล้วสิคะ
- หมอบอก เอ้า แล้วแต่คุณ เจาะป่ะ ไม่เจาะ ก็เซ็นต์ตรงนี้ ว่าไม่เจาะ ถ้าเป็นไรผมจะได้ไม่เกี่ยว
เนี่ยแหละ หมอรัฐบาล มาตรวจแล้วห้ามถาม ห้ามสงสัย

อย่างเดียวที่ไม่เข้าใจ มันจะยากตรงไหนถ้าจะอธิบายความต่างของการแพ้กับการเป็นหัด ในเมื่อคุณเป็นหมอ เอาเวลาของการรอคอยของคนไข้ไปเป็นชั่วโมง ๆ เป็นวันๆ บอกสิ บอกสักนิด5นาทีก็ได้ ไม่นาน (วันนั้นเป็นวันที่ไร้ค่าอีกวันหนึ่งสำหรับ ดิฉัน)

สรุปใช้คำว่าผู้รับบริการ ห่างเหินนั่นแหละดีสุดแล้วคะ อย่าสนิดด้วยเลย แพทย์พยาบาลที่หวังดีกับผู้ป่วยนับวันยิ่งน้อยนักทีี่่จะพบพาน