(แค่) บันทึกของหมอคนหนึ่ง

กฎและข้อคิดเล็กๆเตือนใจสำหรับแพทย์

InMyMind — Sun, 21 Jun 2015 13:12:47 +0000

เมื่อตอนผมเป็นนักศึกษาแพทย์ได้ซื้อหนังสือเล่มเล็กๆ เล่มหนึ่งชื่อว่า A little book of doctors’ rules ของ Dr. Clifton K. Meador หนังสือเล่มนี้ัได้บรรจุข้อคิด กฎ และข้อเตือนใจมากมายสำหรับแพทย์ ตอนนั้นจำไม่ได้ว่าซื้อมาราคาเท่าไร คิดว่าน่าจะประมาณร้อยกว่าบาท แต่ผมจำได้ดีเลยว่าพอได้อ่านครั้งแรกก็ชอบมาก หลังจากนั้นผมได้เอามาพลิกอ่านอยู่บ่อยๆ เพราะหลายอย่างที่เขียนอยู่ในนั้นเตือนใจเราได้เป็นอย่างดี มีทั้งกฎ ข้อคิด ข้อเตือนใจ ทั้งในความจริงเกี่ยวกับโรค คนไข้ แพทย์ รวมไปถึงการทำงาน Process การคิดของแพทย์ จริยธรรม และคุณธรรมของแพทย์ ซึ่งทุกวันนี้ผมก็ยังเอามาอ่านอยู่บ่อยๆ

ลองดูตัวอย่างไหมครับ

Being a physician is a high priviledge. Do not abuse it.
Just because you know a lot of physiology, biochemistry, and anatomy doest not mean you know anything about life or people. Let your patient and other people teach you.
Time is the greatest diagnostician. Use it wisely.
You often have to throw out some result or finding. Choose wisely what you discard.
You cannot be everybody’s physician.
Learn to distinguish those patients for whom you can be their physician from those for whom you cannot. Refer the latter to another physician. Do it sooner than later.
Never tell a symptomatic patient, “There is nothing wrong with you.” It is demeaning and insulting.
With an undiagnosed seriously ill patient, there is probably a physician somewhere who will know what the patient has. Find that physician.
Treat the disease the patient has, not the disease you want the patient to have.
There is always a placebo effect acting. Learn what is a placebo about what you do and what is pharmacological. Keep the two separated in you clinical thinking.

ในหนังสือเล่มเล็กๆนี้บรรจุถ้อยคำเหล่านี้ไว้มากมาย อ่านและสะกิดใจ และเตือนใจได้ดีเลยใช่ไหมครับ

เป็นที่น่าเสียดายที่หนังสือเล่มนี้ปัจจุบันไม่มีวางขายแล้ว ถ้ามีผมคงซื้อไว้อีกหลายเล่มแน่นอน และอาจซื้อเอาไปให้เป็นของฝากรุ่นน้องหลายๆคนด้วย ถ้าใครสนใจจริงๆลองเข้าไปหาที่ ebay.com หรือ amazon.com ดูก็ได้ครับ

แต่เท่าที่ลอง search ดูเล่นๆที่ Amazon.com มีคนเอามาขายอยู่บ้าง อยากรู้ราคาไหมครับ หนังสือเล่มนี้ราคามือสอง ตำ่สุดอยู่ที่ 170 USD หรือกว่า 5,400 บาท ถ้าเป็นของใหม่ ราคาจะพุ่งไปถึง 460 USD หรือกว่า 14,000 บาทเลยทีเดียว ผมเชื่อว่าคนที่มีคงรักหนังสือเล่มนี้มากถึงตั้งราคาไว้สูงลิ่ว ใครสนใจจะเข้าไปดูก็ได้นะครับที่ร้าน Amazon.com ตาม LINK นี้ http://www.amazon.com/Little-Book-Doctors-Rules-1e/dp/1560530618

แง่คิดจาก Textbook Harrison’s Principle of Internal Medicine

InMyMind — Sun, 28 Jul 2013 14:18:24 +0000

เชื่อว่าแพทย์หลายๆคนโดยเฉพาะอายุรแพทย์ส่วนใหญ่ จะไม่มีใครไม่รู้จักตำราแพทย์ ที่ถือว่าเป็น Standard textbook ของ Internal Medicine เล่มหนึ่งคือ Harrison’s Principle of Internal Medicine ตำราเล่มนี้ถูกพิมพ์มายาวนานมาก ตั้งแต่คศ. 1950 จนถึงในปัจจุบันก็เป็น edition ที่ 18 แล้ว

นักศึกษาแพทย์ แพทย์ประจำบ้านหลายคนเห็นขนาดหนังสือเล่มนี้แล้วก็ท้อ เพราะมีขนาดใหญ่มาก เป็นปกแข็ง 2 เล่ม ยิ่งไปกว่านั้นยังมีส่วนที่เป็น electronic chapter อีกต่างหาก นัยว่าถ้าพิมพ์ลงเป็นกระดาษทั้งหมดหนังสือจะมีขนาดใหญ่กว่านี้อีกมาก

มีหลายบทครับใน Harrison’s ที่อยากจะแนะนำให้อ่านมากๆ โดยเฉพาะในบทแรกๆ รวมถึงบทที่ว่าด้วย symptomatology ต่างๆ น่าอ่านมาก แต่วันนี้จะมีแนะนำให้อ่านบทที่ 1 ก่อน ซึ่งผมว่าเป็นบทที่สำคัญ และเขียนได้ดีมาก เกี่ยวกับเวชปฏิบัติของการเป็นแพทย์ ซึ่งมีเนื้อหารวมถึงจริยธรรม ความสัมพันธ์ระหว่างแพทย์กับคนไข้ และ professionalism ซึ่งมีหลายตอนที่ผมประทับใจครับ

จึงจะขอยกบางช่วง บางตอนมาให้ลองอ่านกันครับ

Physicians must never forget that patients are individual human beings with problems that all too often transcend their physical complaints.

They are not “cases” or “admissions” or “diseases”. Patients do not fail treatments; treatment fail to benefit patients.

No greater opportunity, responsibility, or obligation can fall to the lot of a human being than become a physician. In the care of the suffering, [the physician] needs technical skill, scientific knowledge, and human understandings…

Tact, sympathy, and understanding are expected of the physician, for the patient is no mere collection of symptoms, signs, disordered functions, damaged organs, and disturbed emotions.

[The patient] is human, fearful, and hopeful, seeking relief, help and reassurance.

Role Model บทบาทที่ขาดไม่ได้ของอาจารย์แพทย์

InMyMind — Mon, 24 Jun 2013 15:02:27 +0000

มีคนกล่าวไว้ว่า ครูที่ดีย่อมไม่สั่งสอนศิษย์แต่เฉพาะเรื่องวิชาการที่ตนเองรับผิดชอบเท่านั้น แต่ครูที่ดีจะต้องถ่ายทอดทั้งความรู้ ความดีงาม ศีลธรรม ตลอดจนประพฤติตัวให้แบบอย่างที่ดีให้กับศิษย์ด้วย ผมเห็นด้วย 100% เลยครับ โดยเฉพาะในการเรียนแพทย์

ลองนึกดูนะครับ นักศึกษาแพทย์ชั้นปี 4 ปี 5 เมื่อขึ้น Ward ใหม่ๆจะมีความเข้าใจในวิชาชีพแพทย์ได้อย่างไร ไม่มีทางเป็นไปได้เลยครับ ความเป็นแพทย์จะต้องถูกปลูกฝังทีละเล็กทีละน้อย โดยน้องๆจะต้องดูแบบอย่างจากพี่ๆ ทั้ง extern, resident, fellow รวมถึงอาจารย์แพทย์ด้วย น้องๆจะค่อยๆซึมซับความเป็นแพทย์ไปทีละน้อย เริ่มเรียนรู้ทักษะการซักประวัติ การตรวจร่างกาย การสื่อสาร รวมทั้ง bedside manner และจรรยาแพทย์ต่างๆในขณะที่ขึ้น ward ซึ่ง 2 ประการหลังผมว่ามีความสำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าหรืออาจจะสำคัญกว่าความรู้ทางวิชาการด้วยซ้ำ

แพทย์ทุกคนคงเคยถูกสั่งสอนมาว่า แพทย์ที่ดีต้องมีจิตใจที่พร้อมจะเสียสละ ตั้งใจใช้ความรู้ความสามารถในการรักษาคนไข้อย่างเต็มที่ เอื้ออาทรคนไข้ เอาใจเขามาใส่ใจเรา ให้เกียรติคนไข้ ไม่คำนึงถึงผลประโยชน์ส่วนตัว และอีกมากมาย ถ้าจะให้ list คุณสมบัติที่ดีของแพทย์คงสามารถ list ได้ยาวเป็นหน้ากระดาษ ผมเชื่อว่าทุกคนคงรู้ว่าแพทย์ที่ดีควรมีคุณสมบัติอย่างไร แต่เราจะทำอย่างไรจะปลูกฝังคุณสมบัติที่ดีเหล่านี้ไปให้แพทย์รุ่นหลังๆได้ล่ะครับ

ต่อให้เรา lecture เรื่องเหล่านี้ พูดแล้วพูดอีก ก็ยากที่ปลูกฝังคุณสมบัติที่ดีเหล่านั้นได้ ผมว่าสิ่งสำคัญที่สุด คือ อาจารย์แพทย์จะต้องเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับนักศึกษาแพทย์ ต้องทำให้ดู และทำอย่างจริงใจ นักศึกษาแพทย์จะเรียนรู้และเกิดความประทับใจ และค่อยๆซึมซับคุณสักษณะที่ดีนั้นไปทีละน้อยทีละน้อย

ผมเองยังจำได้เลยครับ ตั้งแต่ขึ้น ward ใหม่ๆ ผมโชคดีที่ได้เจออาจารย์แพทย์หลายท่าน ที่เป็นอาจารย์แพทย์ที่ประเสริฐ น่ายกย่องมาก ท่านไม่เพียงแค่สอนทางวิชาการ แต่ท่านยังทำให้ดูถึงการปฏิบัติ การสื่อสารกับคนไข้ การเอาใจเขามาใส่ใจเรา ตลอดจนท่านได้แสดงความเมตตาและหวังดีต่อลูกศิษย์อย่างจริงใจ ซึ่งต้องบอกว่าหลายๆท่านได้สร้างความประทับใจ ตลอดจนสร้างแรงบันดาลใจให้ผมได้มากจริงๆ ทำให้ผมอยากสอน อยากเป็นอาจารย์แพทย์ที่ดีให้ได้เหมือนท่าน และอยากปลูกฝังและถ่ายทอดสิ่งดีๆให้แพทย์รุ่นหลังต่อไป รุ่นต่อรุ่น

อยากมาชวนกันครับ สำหรับแพทย์รุ่นพี่ทั้งหลาย เรามาช่วยกันปลูกฝังความดีงามให้เกิดในใจแพทย์รุ่นหลังเถอะครับ โดยการเป็นตัวอย่าง เป็นแม่แบบที่ดีให้รุ่นน้อง การสร้างหมอที่ดีขึ้นมาสักคนได้ ไม่ใช่ของง่าย เราต้อง round แล้ว round อีก สอนแล้วสอนอีก ค่อยๆปลูกฝัง แต่ผมว่าถ้าเราทำได้ สร้างแรงบันดาลใจให้หมอสักคนได้จะเป็นบุญอันมหาศาล แพทย์ที่ดีเพียงหนึ่งคนทำประโยชน์ได้มากมายกว่าที่เราคิดนัก

โลกต้องการคนดี…

InMyMind — Sun, 10 Mar 2013 13:51:33 +0000

ขออนุญาต share ข้อคิดดีๆที่ได้อ่านจากห้องศาสนา ใน pantip.com ซึ่งคาดว่าจะได้มาจาก facebook ธรรมะอินเทรนด์ ธรรมะออนไลน์ อีกต่อหนึ่ง

ขอกราบท่านอาจารย์ประยุทธ์ด้วยความเคารพอย่างสูงสุด

ณ.จิตต์

อย่าร้องไห้เพราะนมหก

InMyMind — Thu, 12 Jul 2012 15:04:38 +0000

….ในทันทีทันใดนั้นเอง ครูก็เอามือไปปัดโดน ขวดนมแตกดังโครมลงในอ่างล้ามมือ ครั้นแล้ว ครูเรียกนักเรียนทุกคนมาที่อ่างล้างมือ แล้วบอกนักเรียนทุกคนดูที่ขวดนมที่แตกกระจัด กระจายอยู่ แล้วพูดว่า “เธอจงมองดูให้ดี ฉัน ต้องการให้เธอทุก คนจำบทเรียนนี้ไว้ตลอดชีวิต ของเธอ นมไม่มีเหลืออยู่เลย เธอจะเห็นว่ามันไหล ลงท่อหมดแล้ว เธอจะร้องเอะอะโวยวายหรือ จะเสียอกเสียใจขนาดไหนก็ตาม ก็ไม่สามารถ นำมันคืนมาได้ แม้แต่หยดเดียว แต่ถ้าเราใช้สติ ปัญญาเล็กน้อยนมอาจจะไม่หก แต่ตอนนี้มันสายไปเสียแล้ว มีทางเดียวที่เราควรกระทำคือ ถือว่ามันสูญสิ้นไปแล้ว ลืมมันเสีย แล้วหาทางแก้ไขหรือถ้าแก้ไม่ได้ก็ทำอย่างอื่นต่อไป เพราะฉะนั้นอย่าร้องไห้เพราะนมหก…..

จาก วิธีชนะทุกข์และสร้างสุข ของ . . . → Read More: อย่าร้องไห้เพราะนมหก

จงปล่อย จงวาง

InMyMind — Thu, 12 Jul 2012 14:50:13 +0000

ภิกษุนั้นตอบว่า “ผู้มีอายุ พระผู้มีพระภาคเจ้าย่อมทรงสั่งสอนว่าให้ปล่อยให้วาง ทั้งข้างหน้า ข้างหลัง และท่ามกลาง มิให้ติดอยู่ในอารณ์อันเป็นอดีต อนาคตและปัจจุบัน อารมณ์ที่พอใจหรือไม่พอใจอันใดเกิดขึ้น จงปล่อย จงวางให้เป็นกองๆไว้ณ.ที่นั้น อย่านำมาเก็บไว้ แบกไว้ ใครด่าว่าเราบนบก จงกองคำด่านั้นไว้บนบก อย่านำติดไปในน้ำด้วย เขาด่าว่าเราในน้ำ จงกองคำด่านั้นไว้ในน้ำ อย่านำติดมาบนบก หรือเขาด่าว่าเราในเมือง จงกองไว้ในเมือง อย่านำติดมาจนถึงเชตวนารามนี้”

จาก: ใต้ร่มกาสาวพัสตร์ หน้า 42

ของ: . . . → Read More: จงปล่อย จงวาง

อยู่กับปัจจุบัน…เรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง

InMyMind — Wed, 07 Mar 2012 15:37:37 +0000

เมื่อเร็วๆนี้ผมเพิ่งได้มีโอกาสฟังเสียงอ่านหนังสือปาฏิหารย์แห่งการตื่นอยู่เสมอ ของท่าน ติช นัท ฮันท์ แล้วรู้สึกประทับใจมาก คำสอนของท่านช่างดูเรียบง่ายแต่ลึกซึ้งมาก ท่านจะสอนเน้นเรื่องการมีสติอยู่กับปัจจุบัน ฟังดูง่ายและตรงไปตรงมาใช่ไหมครับ แต่ลองคิดดูดีๆนะครับว่า จริงๆแล้วในชีวิตประจำวันของพวกเรา มีใครสามารถใช้ชีวิตอยู่ในปัจจุบันได้อย่างแท้จริงบ้าง เวลาเราทำอะไรสักอย่าง ใจของเราอยู่ที่ไหน อยู่กับปัจจุบันหรือไม่

ท่านติช นัท ฮันท์ ยกตัวอย่างง่ายๆให้เราฟังว่า เวลาล้างจาน ใจเราอยู่กับการล้างจานหรือไม่ เราล้างจานกันเป็นไหม ดังคำในหนังสือตอนหนึ่งว่า

“…ถ้าหากว่าขณะล้างจาน เราไปคิดถึงแต่ว่าเดี๋ยวจะไปดื่มน้ำชา หรือคิดถึงเรื่องอื่นที่จะมาในอนาคต เราก็จะรีบล้างจานให้เสร็จๆ ไป เหมือนกับว่าเป็นเรื่องที่น่ารำคาญเหลือเกินแหละ เราไม่ได้ “ล้างจานเพื่อล้างจาน” แล้ว และยิ่งกว่านั้น ตอนล้างจานเราก็ไม่ได้มีชีวิตอยู่ด้วย เราไม่อาจจะเข้าถึงความมหัศจรรย์ของชีวิตขณะที่เรายืนอยู่ที่อ่างล้างจานได้ และถ้าเราล้างจานไม่เป็น ตอนที่เราดื่มน้ำชาเราก็ไม่ได้ดื่มน้ำชาด้วย เพราะเรามัวจะไปนึกถึงเรื่องอื่นเสีย เกือบจะไม่รู้ด้วยซ้ำไปว่าเรามีถ้วยชาอยู่ในมือ ด้วยเหตุนี้เราก็เลยหลงเข้าไปอยู่ในโลกของอนาคต และจริงแล้วมันหมายความว่า เรามีชีวิตอย่างแท้จริงไม่เป็นเลยสักนิดเดียว”

“….เรื่องเกี่ยวกับส้มและจิมก็เป็นเหมือนอย่างนี้ ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว จิมกับครูนั่งกินส้มด้วยกัน และคุยกันถึงสิ่งที่เราจะทำในอนาคต ในตอนนั้นถ้าเมื่อไรเราคิดถึงโครงการที่น่าทำ หรืองดงามได้สักโครงการหนึ่ง จิมจะจมดิ่งเข้าไปในโครงการนั้นอย่างเต็มที่ จนพูดได้ว่าเขาลืมนึกว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ในขณะปัจจุบัน จิมหยิบส้มใส่ปากชิ้นหนึ่ง และยังไม่ทันจะเริ่มเคี้ยว ส้มอีกชิ้นหนึ่งก็เตรียมจะตามเข้าไป เขาหยิบส้มใส่ปากชิ้นแล้วชิ้นเล่า แทบจะไม่มีจังหวะหยุดเลย ดูแทบจะไม่รู้ตัวเอาเลยว่าเขากำลังกินส้ม ครูต้องปลุกจิมให้ตื่นขึ้นมารับรู้ว่า ตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ โดยบอกเขาว่า “เธอควรจะกินส้มชิ้นที่เธอใส่เข้าไปในปากเสียก่อน” ครูพยายามชี้ให้เขาเห็นว่า เขาไม่ได้กินส้มอยู่เลย เพียงแต่ใส่กลีบส้มเข้าปากกลีบต่อกลีบอย่างรวดเร็วเท่านั้น ครูจึงดุเขา และความจริงเขาก็ไม่ได้กินส้มอยู่ จริงๆ ถ้าจะพูดให้ถูก เขากำลังกิน “โครงการในอนาคต” มากกว่า มีใครบางคนกล่าวไว้ว่า “ถ้าคุณไม่ได้อยู่ในปัจจุบัน เวลามอง คุณก็จะไม่เห็น ฟังแต่จะไม่ได้ยิน กินแต่จะไม่ได้ลิ้มรส”….

อยากให้ลองฟังกันและคิดตามนะครับ

ขอถือโอกาสนี้กราบนมัสการท่านติช นัท ฮันท์ ด้วยความเคารพอย่างสูงสุด
ณ.จิตต์

คำสอนจากอาจารย์แพทย์ (2)

InMyMind — Mon, 19 Dec 2011 15:47:54 +0000

ผมยังจำได้ดีถึงคำสอนอีกชิ้นหนึ่ง ซึ่งได้ยินตอนผ่านสูติศาสตร์ มีอาจารย์ท่านหนึ่งท่านพูดสอนไว้ ซึ่งผมประทับใจมาก และนำไปสอนต่ออยู่บ่อยๆ ท่านเน้นว่าการเรียนแพทย์ให้ได้ดีนั้น คือต้องใส่ใจ ช่างสังเกตุ หัดตั้งคำถาม และพยายามหาคำตอบด้วยตัวเองเสมออย่าปล่อยให้มันผ่านมาแล้วผ่านไป โดยไม่ได้เรียนรู้อะไร

ท่านเปรียบนักศึกษาแพทย์พวกเราว่า เมื่อเราเรียนหนังสือ ก็เหมือนกับพวกเราไปนั่งอยู่ในสวนแห่งหนึ่ง มองท้องฟ้า ดูนกที่กำลังบินไปบินมา นักศึกษาแพทย์บางคนก็เริ่มสนใจ ช่างสังเกตุ และพยายามเรียนรู้ว่า หน้าตา รูปร่าง ลักษณะของนกที่บินมามันเป็นอย่างไร วันเวลาผ่านไปเขาก็เรียนรู้ขึ้นทีละเล็กทีละน้อย เริ่มรู้ว่านกที่บินมาชื่ออะไร มีรูปร่างลักษณะอย่างไร บินมาเดี่ยวๆหรือเป็นคู่ หรือมาทั้งฝูง ตัวไหนตัวผู้ตัวไหนตัวเมีย ในไม่ช้าไม่นาน เขาก็เป็นผู้เชียวชาญเรื่องนกขึ้นมาได้ แต่นักศึกษาแพทย์บางคนนั่งดูนกเหมือนกันแต่ไม่ได้สนใจอะไร เห็นมันบินผ่านมาแล้วผ่านไปทุกวัน ก็รู้แค่ว่า นั่นก็นก นี่ก็นก ไม่เห็นจะมีอะไร เมื่อเรียนจบเขาก็ไม่รู้อะไรเพิ่มขึ้นเลย

นักศึกษาแพทย์ก็เหมือนกันครับ เวลาขึ้น ward ใหม่ๆ ยังซักประวัติ ตรวจร่างกายไม่เก่งนัก ก็ต้องฝึกฝน ค่อยๆเรียนรู้กันไป และเรียนรู้อาการหรือโรคไปทีละ 1-2 อย่าง ข้อสำคัญคือ อย่าเรียนแบบผ่านๆ ไม่ใช่ว่าเจอคนไข้ปวดท้องที่ OPD หลายๆ case ก็ไม่ได้สนใจอะไร คิดว่า นี่ก็คนไข้ปวดท้อง นั่นก็คนไข้ปวดท้องอีกแล้ว ไม่ได้สนใจเรียนรู้ถึงที่มาว่าทำไมเขาถึงปวดท้อง เกิดจากอะไรได้บ้าง มี pathophysiology อะไร มีข้อมูลอะไรที่เรายังไม่ได้ซัก ถ้าไม่สนใจเรียนรู้ด้วยตัวเอง คิดว่านี่ก็ปวดท้อง นั่นก็ปวดท้อง ก็ไม่ต่างอะไรกับเด็กทีนั่งดูนก และบอกว่านั่นก็นก นี่ก็นก เมื่อเรียนจบจะเป็นแพทย์ที่ดีได้อย่างไร

บางเหลี่ยมบางมุมของแต่ละคน

InMyMind — Fri, 16 Dec 2011 15:22:34 +0000

เคยลองสังเกตดูไหมครับว่า พวกเราแต่ละคนบางครั้งมีความเข้มงวดกับตัวเองในบางแง่บางมุม ในเวลาเดียวกันบางแง่บางมุมเราก็จะผ่อนปรนกับตัวเอง เช่น ตัวอย่างง่ายๆ เช่น หลายคนกลัวอ้วนมาก ไม่ยอมกินขนมหวาน ของมัน หรือ กะทิเลย แต่ถ้าเป็นของโปรดเช่นน้ำอัดลม จะกินได้โดยไม่คิดมากเรื่องอ้วน หรือบางคน sensitive เรื่องการใช้เงิน จะประหยัดมาก ไม่ยอมซื้ออะไรเลย แต่อาจจะมีของบางอย่างที่เจ้าตัวชอบจะซื้อ และซื้อได้โดยไม่คิดมากนัก นั่นคือการเข้มงวดในบางอย่างและผ่อนให้กับตัวเองในบางอย่าง ผมว่านี่คือเรื่องปกติของทุกคน ทุกคนมักจะมีแง่มุมเช่นนี้เสมอ

หรือในเรื่องความละเอียด ความเอาใจใส่ก็เช่นกัน เราคงเคยเห็นที่หลายคนดูจะเป็นคนไม่มีระเบียบเลย โต๊ะไม่จัด ของกองๆไว้ และดูไม่ใส่ใจอะไรเลย แต่เขาอาจมีบางแง่ที่มีความละเอียดอยู่ก็ได้ เช่นเขาอาจเป็นคนพิถีพิถันเรื่องการกิน ต้องมีขั้นตอน หรือมีพิธีรีตองเป็นต้น ในทางตรงข้าม บางคนดูจะเป็นคนละเอียดไปทุกเรื่อง แต่ในเรื่องบางอย่างเขาอาจจะไม่ใส่ใจก็ได้

ผมว่าจุดนี้เป็นจุดสำคัญในการอยู่ร่วมกันที่เราต้องมองให้ออก และเข้าใจในกันและกัน โดยเฉพาะคนในครอบครัวหรือสามีภรรยา หลายๆคู่ถ้าไม่เข้าใจจะมีปัญหาตรงนี้ได้ง่าย เช่น สามีเป็นคนดีคนเก่ง เป็นพ่อบ้านดูแลบ้านได้ดีมาก งานช่างอะไรแก้ได้ ทำเองเป็นหมด ไม่ว่า จะทาสีบ้านใหม่ ซ่อมท่อแตก ท่อตัน แก้โน้นแก้นี่ทำได้หมด ฯลฯ นั่นคือความสามารถหรือสิ่งที่สามีถนัด แต่สามีคนเดียวกันนี้อาจไม่เป็นเอาซะเลย ในเรื่องคอมพิวเตอร์ อาจจะไม่ get เลยในการหาข้อมูลจากคอมพิวเตอร์ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการจองหรือซื้อของทางคอมพิวเตอร์เขาก็จะไม่กระดิกเลย ลองนึกดูนะครับว่า ถ้าวันดีคืนดี ภรรยาอยากออกไปกินอาหารนอกบ้านที่ภัตตาคาร แห่งหนึ่ง ซึ่งรู้จักแต่ชื่อไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน ถ้าเป็นเราๆท่านๆที่ชำนาญในการใช้คอมพิวเตอร์ก็ใช้ google search แป๊ปเดียวก็ได้แล้ว แถมยัง print แผนที่หรือส่งเข้ามือถือเก็บไว้ก็ได้ แต่สำหรับสามีของหล่อนอาจทำตาปริบๆนึกไม่ออกว่าจะหาข้อมูลได้อย่างไร

เห็นไหมครับว่าปัญหาก็เกิดขึ้นแล้ว ถ้าภรรยาคาดหวังให้สามีเก่งไปทุกเรื่อง มันเป็นไปไม่ได้หรอก ลองมาดูอีกครอบครัวหนึ่งครับ สามีอาจเป็นคนเก่งมากเรื่อง IT รู้หมด แก้ซ่อม computer ได้หมดทั้ง hardware หรือ software แต่ไม่เป็น และไม่ใส่ใจเอาซะเลยเรื่องงานบ้าน หลอดไฟดับก็ไม่ได้สนใจจะเปลี่ยน เสียงประตูดังก็ยังไม่ต้องหยอดน้ำมัน ปล่อยมันไว้ก่อน วันดีคืนดีมีน้ำซึ่มจากท่อก็ปล่อยไว้ยังไม่แก้ รอไปก่อนไว้รั่วเยอะๆค่อยตามช่าง พอนึกภาพออกไหมครับว่า ถ้าภรรยาไม่เข้าใจก็จะเอ็ดหรือดุสามีว่าอยู่บ้านทุกวันแท้ๆไม่รู้จักดูแลบ้าน ตรงโน้นก็เสีย ตรงนี้ก็เสีย ซ่อมก็ไม่ได้ ไม่ใส่ใจเลย เป็นพ่อบ้านที่ดีได้อย่างไร

มีใครเคยมีประสบการณ์อย่างที่ยกตัวอย่างมาไหมครับ ผมว่ามันเป็นเรื่องปกติที่เราต้องมองอย่างเข้าใจ เราแต่ละคนมีมุมที่ถนัดหรือใส่ใจไม่เหมือนกัน บางมุมเราจะละเลยหรือไม่ใส่ใจเอาซะเลย ซึ่งทุกคนก็เป็นเช่นนี้ การจะคาดหวังให้คนที่อยู่ใกล้เราทำอย่างที่เราคิด ละเอียดหรือใส่ใจในเรื่องที่เหมือนๆกับเราย่อมเป็นไปไม่ได้เลย ทั้ง 2 ฝั่งต้องมองอย่างเข้าใจ ปรับตัวเข้าหากันให้มาก เรียนรู้และให้อภัยกัน จะได้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข

บูชาความรัก

InMyMind — Tue, 08 Nov 2011 04:32:42 +0000

ฉันรักคุณ รักเลือดเนื้อชีัวิตของคุณ รักอย่างเชิดชูบูชา และฉันไม่ประสงค์อะไรนอกจากได้รับรักของคุณ เหตุฉะนั้นฉันไม่ขอรับอะไรที่คุณได้มาซึ่งจะเป็นผลในการทำลายจิตใจของคุณ ความรักของฉันจะต้องไม่ฉุดคุณลงมาเกลือกกลั้วกับสิ่งปฏิกูล มิฉะนั้นรักฉันก็จะเป็นรักที่เห็นแก่ตัว รักอันน่าทุเรศ มันจะเป็นไปได้ละหรือที่เราจะเรียกสิ่งนั้นว่ารักแท้

เงิน ๘๐๐๐ บาท ที่คุณอุตสาห์หามาให้ฉันนั้น คุณได้มาด้วยการสละความซื่อสัตย์สุจริตต่อหน้าที่ ด้วยการสละเกียรติยศของคุณ อรรถขา.. ฉันจะรับมันไว้ได้อย่างไร คุณบอกว่าคุณนำเงินก้อนนั้นซึ่งเต็มไปด้วยราคีมาบูชาความรักของเรา รักบริสุทธิ์ผุดผ่องของเราจะยอมรับบูชาด้วยของที่ได้มาจากบาปของเราหรือ? คุณบอกว่าคุณไม่ได้ทำผิดคิดร้ายอะไร เพียงแต่ว่าได้ละความสัตย์สุจริตในหน้าที่เท่านั้น

ยอดรักขา ฉันคิดว่าคุณกำลังจะหลงทางไป คุณดูแลความสัตย์สุจริตในแง่ใดเล่า จึงเห็นไปว่าเป็นสิ่งกระจิ๋วหลิวนิดเดียว จนคุณเองก็รู้สึกว่าไม่ได้ทำผิดคิดร้ายอะไร ฉันนึกออกแล้วว่าคุณดูแลความสุจริตในแง่ไหน คุณบอกฉันว่าใครๆเขาก็ทำกันทั้งนั้น ใครๆเขาก็ประพฤติกันทั้งนั้น ดังนั้นคุณจึงไม่เห็นประหลาด

อรรถขา ถ้าทุกคนในโลกนี้ได้ร่ำรวยขึ้น เพราะประพฤติเป็นโจรไปกันหมด ยอดรักของฉันจงเป็นกระยาจกไปแต่ผู้เดียวเถิด ถ้ามันจะทำให้คุณเป็นสัมมาชนต่อไปได้ ถ้าทุกคนจะได้ราชบัลลังค์ ประพฤติดเป็นผู้ร้ายฆ่าคนกันไปหมด ยอดรักของฉันก็จงยอมเป็นคนเข็ญใจไปแต่ผู้เดียวเถิด

จาก: ตอนหนึ่งในหนังสือ เรื่องสั้น “แม่ยอดยุพดี” ในหนังสือรวมเรื่องสั้นชุด . . . → Read More: บูชาความรัก